หาที่อยู่ใหม่

อยู่กับเจ้าเมืองมุกดาหารชั่วระยะหนึ่งก็ขออนุญาตจากเจ้าเมืองมุกดาหารออกสำรวจหาทำเลที่จะตั้งหลักแหล่งแห่งใหม่ เมื่อได้รับอนุญาตแล้วจึงให้คณะออกสำรวจเรื่อยมาทางทิศตะวันตกของเมืองมุกดาหาร โดยให้ท้าวสิงห์เจ้าเมืองคำอ้อเป็นผู้นำ (เมื่อรัชกาลที่ 3 โปรดเกล้าให้ตั้งหนองสูงเป็น "เมืองหนองสูง" ท้าวสิงห์เจ้าเมืองคำอ้อผู้นี้ก็ได้รับโปรดเกล้าให้เป็น "พระไกรสรราช" เจ้าเมืองหนองสูงคนแรก) ตอนแรกได้มาพักอยู่ที่แห่งหนึ่ง (อยู่ระหว่างบ้านตากแดดและบ้านหนองเอี่ยนทุ่ง) แต่เห็นว่าบริเวณดังกล่าว "เป็นโคก เป็นแหล เป็นแล้ เป็นทราย เอ็ดโสนมิพอได้ เอ็ดไฮ้มิพอกิ่น" (เป็นโคก เป็นแหล เป็นแห่(ลูกรัง) เป็นทราย ทำสวนไม่พอได้ ทำไร่ไม่พอกิน) ผู้ไทยไม่ชอบอยู่ บริเวณที่ผู้ไทยชอบอยู่คือใกล้ภูเขา (มองเห็นภูเขาแล้วรู้สึกสบายใจ) ใกล้สายน้ำ ลำห้วย "ขึ้นบนภูให้ได้กินกระรอก กระแต ลงในน้ำให้ได้กินปลากั้งปูหิน" จึงได้สำรวจต่อเรื่อยองมาทางทิศใต้เข้าสู่ดงบังอี่ซึ่งเป็นดงหนาป่าทึบ จนมาเห็นบริเวณแห่งหนึ่งมีสายน้ำเล็กๆ และบริเวณรอบๆ ก็อุดมสมบูรณ์ชุ่มชื้นเหมาะแก่การเพาะปลูก ชาวเมืองวังจึงตัดสินใจที่จะพักอยู่ที่นี่เพื่อสำรวจที่ทางต่อไป ส่วนชาวเมืองคำอ้อนั้นได้เดินสำรวจต่อลงไปทางทิศใต้จนได้ที่เหมาะสมแห่งหนึ่งซึ่งห่างจากลงไปประมาณ 6 กิโลเมตร จึงพักและจับจองไว้เพื่อที่จะตั้งเป็นหลักแหล่ง ซึ่งในปัจจุบันนี้คือ บ้านหนองสูง