ตระกูลสุวรรณไตรย์

1 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

โรงเรียนคำชะอีพิทยาคม

ผู้ที่จุดประกายในเรื่องการตั้งโรงเรียนนี้ คือ อาจารย์บรรเลง อุปัญญ์ อาจารยใหญ่โรงเรียนบ้านนาปุ่งในขณะนั้น (ท่านเสียชีวิตเมื่อ 8 พฤษภาคม 2546) อาจารย์บรรเลงเป็นเพื่อนรักกับ อาจารย์อรุณ ธานี อาจารย์ใหญ่โรงเรียนคำบกวิทยาคารในขณะนั้น ทั้งสองท่านนี้ได้พบกัน

อ่านต่อ →

ตระกูลสุวรรณไตรย์

1 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

โรงเรียนชุมชนบ้านคำชะอี

ในสมัยก่อน การจัดการศึกษายังไม่ทั่วถึง ประชาชนทั่วไปน้อยคนนักที่จะมีโอกาสได้เรียนหนังสือ ผู้ที่ได้เรียนนับว่าเป็นผู้ที่มีความกระตือรือร้นและพยายามอย่างยิ่ง และส่วนมากจะอาศัยเรียนที่ "วัด" บางคนบวชเรียน บางคนไปขอเป็นเด็กวัดทำงานให้วัดทุกอย่าง ขอให้ได้เรียนนับว่า "วัด" เป็นแหล่งการศึกษา เป็นคุณูปการ เป็นเนื้อนาบุญอันยิ่งใหญ่ต่อวงการศึกษาในสมัยนั้นในบ้านคำชะอีก็มีลักษณะเดียวกัน

อ่านต่อ →

1 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

เจ้าปู่ทะดา

เจ้าปู่ทะดา หรือเจ้าปู่ดานตึงนี้มีมากว่า 100 ปีแล้ว เมื่อมาตั้งหมู่บ้านคำชะอีใหม่ๆ วัดวาอาราม พระภิกษุสงฆ์ก็ยังไม่มี ทำให้ขาดหลักที่พึ่งทางใจ ปู่แก่ (ปู่ทวด) ของนายแปวชื่อ เสือ ทำงานที่หนองสูง (หลวงทรงฤทธิรอน หนึ่งในคณะกรรมการบริหารเมืองหนองสูงสมัยนั้น) จึงได้ขึ้นไปเชิญเอาเจ้าปู่มาจากเมืองบก เมืองวัง มาไว้ที่หัวดานตึงเพื่อเป็นเคารพสักการะแก่ชาวบ้าน

อ่านต่อ →

1 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

ฝายน้ำล้นห้วยคันแทน้อย

ฝายนี้อยู่ใกล้บ้านกกไฮ แต่เจ้าของนาที่ได้รับประโยชน์จากฝายนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านคำชะอี เป็นฝายที่กั้นห้วยคันแทน้อยเพื่อทดน้ำเข้านาของทุ่งนาใหม่แต่ก่อนนั้นทุ่งนาใหม่เป็นท้องทุ่งที่แห้งแล้งมาก น้ำทำนาแต่ละปีอาศัยน้ำฟ้า (น้ำฝน) ปีไหนฝนดีก็ได้ผลิตผลพอสมควร ปีไหนฝนไม่ดีก้แทบจะไม่ได้ปักดำเลย ปล่อยให้เป็นทุ่งเลี้ยงวัวเลี้ยงควายของชาวล้านคำชะอีและบ้านกกไส เจ้าของนาบางคนไม่มีแม้ข้าวจะกิน ต้องไปกู้ข้าวจากพี่น้องที่มีนาหนองแจ้งพอประทังชีวิต

อ่านต่อ →

1 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

การป้านแก้งม่วงไข่

แก้งม่วงไข่ เป็นแก้งที่อยู่ในลำห้วยคันแทใหญ่ฟากห้วยน้อยออกไปทางทิศตะวันตก (บ้านตาดโดนในอดีตก็ตั้งอยู่ติดกับแก้งม่วงไข่ฝั่งทิศตะวันตก) ติดฝั่งห้วยตรงที่เป็นแก้งนี้มีต้นม่วงไข่จึงพากันเรียกว่า "แก้งม่วงไข่" มาจนทุกวันนี้

อ่านต่อ →

1 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

การป้านห้วยน้อย

ห้วยน้อย เป็นสายห้วยเล็กๆ จึงเรียกว่า "ห้วยน้อย" บางตอนกว้างแค่วาเดียว แต่ลึกมากเป็นสายห้วยที่ไม่ยาวนัก อยู่ติดกับหมู่บ้านทางทิศตะวันตก ไหลตกห้วยคันแทใหญ่ ผู้ที่ริเริ่มทำฝายกั้นคือ นายบัง สุวรรณไตรย์ (น้องของพ่อตาของคุณสันดร คนซื่อ เดี๋ยวนี้ยังมีชีวิตอยู่ที่บ้านห้วยลึก)

อ่านต่อ →

ตระกูลสุวรรณไตรย์

1 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

ที่พักตอนแรก

บริเวณที่พักตอนแรกนั้นคือ "ดานตึง" อยู่ที่ริมสายน้ำคำด้านตะวันออกนั้น (ตั้งแต่หน้าเมรุออกมาจนถึงถนนใหญ่และข้ามฟากไปทางทิศตะวันออก) เป็นลานหินเรียบสลับกับที่โล่ง เมื่อเดินย่ำลงไปที่ลานหินจะมีเสียงดัง "ตึง ๆ" ทุกครั้งที่เท้าย่ำลง เป็นที่น่าอัศจรรย์ บรรพบุรุษเชื่อว่ามีโพลงหรือถ้ำอยู่ใต้ลานหิน เมื่อย่ำเท้าลงหรือมีวัตถุตกกระทบจึงมีเสียงก้องดังตึงๆ ดังกล่าวแล้ว จึงได้ขนานนามบริเวณนี้ว่า "ดานตึง" มาจนถึงปัจจุบัน

อ่านต่อ →

1 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

ที่มาของชื่อหมู่บ้าน

สาเหตุที่ตั้งชื่อของหมู่บ้านว่า "คำชะอี" นั้นได้มีผู้เล่าให้ฟัง ซึ่งมีหลายความเห็นดังต่อไปนี้ 1. สายน้ำตรงที่ชาวเมืองวังพักอยู่ตอนแรกนี้เป็นสายน้ำซับ ซึ่งผู้ไทยเรียกว่า "น้ำคำ" มีน้ำใสเย็นไหลตลอดปี ในป่าบริเวณรอบๆ มีจักจั่นชนิดหนึ่งจำนวนเรือนหมื่นอาศัยอยู่ เสียงมันร้องที่หูผู้ไทยได้ยินเป็นเสียง "อี ๆๆๆ ... " ลากเสียงยาวต่อกัน ผู้ไทยจึงเรียกว่า "จักจั่นแมงอี" ตามเสียงร้องของมัน

อ่านต่อ →

ตระกูลสุวรรณไตรย์

1 กรกฎาคม พ.ศ. 2569

หาที่อยู่ใหม่

อยู่กับเจ้าเมืองมุกดาหารชั่วระยะหนึ่งก็ขออนุญาตจากเจ้าเมืองมุกดาหารออกสำรวจหาทำเลที่จะตั้งหลักแหล่งแห่งใหม่ เมื่อได้รับอนุญาตแล้วจึงให้คณะออกสำรวจเรื่อยมาทางทิศตะวันตกของเมืองมุกดาหาร โดยให้ท้าวสิงห์เจ้าเมืองคำอ้อเป็นผู้นำ

อ่านต่อ →